S’olla frimma chi in coru m’intrat
no mi dha scraffiat ni biccu ni unga
de slinguau qui allinguendi perdit s’ànima;
e ca no fai’ a dhu scudi a corp’ ’e birga,
nessi a iscusi, ’nnoi no ’nci at essi tziu,
app’a gosai su gosu in ortu o in càmara.
*
Candu m’ammentu de sa càmara
’nnoi, a dolu miu, sciu chi nisciun’intrat
– antzis totus mi sunt che fradi o tziu –
dogna mermu aggrighidhat, fintza s’unga,
aicci etottu ’e pippiu nanti a sa birga:
tantu timmu de no dhi essi appròbiu ’e s’ànima.
*
Dhi fessi a corpus no a s’ànima,
e m’addilissit a fura in sa càmara
ca prus mi feri’ in coru che sa birga
ca inu’est issa su servu su’ non ’nc’intrat:
a issa app’essi gai che carri e unga
e no app’a crei imparu ’e amigu o tziu.
*
Mai fu’ chi sa sorri de tziu
deu app’amau, tant’o cantu, po cust’ànima,
chi tant’appròbiu ch’est su didu a s’unga,
si dhi aggradessit, ia a bolli essi in sa càmara:
de mei poit fai s’amori chi mi ’nci’intrat
prus chi balenti fait cun modh’ ’e birga.
*
De ch’est froria sicca sa birga,
e ’e Adamu ’nd’at bessiu nebodi o tziu’
tanti s’amori finu chi mi ’nc’intrat
no creu fessi’ in su corpus ni mein s’ànima:
’nnoi chi eu sia, for’in campu o mein càmara,
su coru in issa abarrat cumment’unga.
*
Aicci s’agguanta’ e s’inungat
su coru in issa che scròccia a sa birga,
a gosu m’est che turri o domu o càmara;
gai no istimu parenti o fradi o tziu,
ch’in Paradisu no appillit gosu s’ànima
si po ai ben’amau cancunu ’nc’intrat.
*
Arnaut ’ndi mandat su cantu d’unga e tziu
a Gran Disìggiu chi de sa birga at s’ànima:
sonu intricciau chi, imparau, in càmar’intrat.
Furriadura de Lo ferm voler de Arnaut Daniel, fatta dae m!Vis* . Castedhu, su 2 de maju 2011
L’ORIGINALE in http://www.trobar.org/troubadours/arnaut_daniel/arnaut_daniel_09.php** Lo ferm voler qu’el cor m’intra |
| Quan mi sove de la cambra on a mon dan sai que nulhs om non intra -ans me son tug plus que fraire ni oncle- non ai membre no’m fremisca, neis l’ongla, aissi cum fai l’enfas devant la verja: tal paor ai no’l sia prop de l’arma. |
| Del cor li fos, non de l’arma, e cossentis m’a celat dins sa cambra, que plus mi nafra’l cor que colp de verja qu’ar lo sieus sers lai ont ilh es non intra: de lieis serai aisi cum carn e ongla e non creirai castic d’amic ni d’oncle. |
| Anc la seror de mon oncle non amei plus ni tan, per aquest’arma, qu’aitan vezis cum es lo detz de l’ongla, s’a lieis plagues, volgr’esser de sa cambra: de me pot far l’amors qu’ins el cor m’intra miels a son vol c’om fortz de frevol verja. |
| Pus floric la seca verja ni de n’Adam foron nebot e oncle tan fin’amors cum selha qu’el cor m’intra non cug fos anc en cors no neis en arma: on qu’eu estei, fors en plan o dins cambra, mos cors no’s part de lieis tan cum ten l’ongla. |
| Aissi s’empren e s’enongla mos cors en lieis cum l’escors’en la verja, qu’ilh m’es de joi tors e palais e cambra; e non am tan paren, fraire ni oncle, qu’en Paradis n’aura doble joi m’arma, si ja nulhs hom per ben amar lai intra. |
| Arnaut tramet son chantar d’ongl’e d’oncle a Grant Desiei, qui de sa verj’a l’arma, son cledisat qu’apres dins cambra intra. |
TRADUZIONE ITALIANA
da http://www.webalice.it/pietro_beltrami/Quadernino/ArnDan_Lo_ferm.html
(con variazione nella tornada)
*
La fermezza che in cuor m’entra
non può becco spezzare a me né unghia
d’invido che sparlando perde l’anima:
non l’osando colpir con ramo o verga,
di frode almeno, ove non avrò zio,
godrò gioia in giardino o dentro camera.
*
Se ripenso a quella camera
dove, a mio danno so, nessuno entra,
ma ognuno m’è più che fratello o zio,
non ho membro non frema, fosse l’unghia,
come fa il bimbo davanti alla verga:
tanto temo non sia a lei presso all’anima.
*
Presso al corpo, non all’anima,
e mi prendesse di nascosto in camera,
che più mi piaga il cuore che una verga
ch’ora il suo servo dove ell’ è non entra:
sarò di lei come la carne e l’unghia,
e non darò retta ad amico o a zio.
*
La sorella di mio zio
mai di più amai né tanto, per quest’anima,
che tanto accosto com’è il dito all’unghia
mi vorrei, se volesse, alla sua camera:
mi ha in mano sua l’amore che in cuor m’entra
meglio che un uomo forte esile verga.
*
Mai dacché la secca verga
fiorì, e a Adamo seguì nipote e zio,
amor puro così, come in cuor m’entra,
non credo fosse in corpo, e meno in anima:
dovunque stia, all’aperto oppure in camera,
non si scosta il mio cuore da lei un’unghia.
*
Così afferra sé e s’inunghia
in lei il mio cuore come scorza in verga,
che è di gioia palazzo, torre e camera;
meno i parenti amo, fratello e zio,
che ne avrà in Cielo doppia gioia l’anima,
se alcuno mai perché ama bene v’entra.
*
Arnaldo invia il suo canto d’unghia e zio;
a Gran Disio piaccia che di sua verga ha l’anima
suono intrecciato che, appreso, entra in camera.
*
Musica su YouTube http://www.youtube.com/watch?v=ArrbdR_l4eo










